28-03-10

Euregio 100km Welkenraedt 26/03/2010

Het wordt zo stilaan een jaarlijkse traditie...de laatste vrijdag van maart neem ik de trein richting Welkenraedt. Om er deel te nemen aan de 100km Euregiotocht ingericht door de Pomonatrotters.

Na 3 uur trein bereike ik rond 19u45 de startzaal in Welkenraedt. De deelnemers aan een 100km tocht zijn een kleine wereld, dus veel bekende gezichten. Na de traditionele begroetingen kleedde ik mij om en was ik om 21u samen met een 280 andere deelnemers klaar om deze sportieve uitdaging opnieuw aan te gaan.

De voorzitter bedankte ons voor onze komst en liet ons vertrekken. We doken direct het centrum van Welkenraedt in en na enkele ommetjes kwamen we in de open velden. Het tempo zat er dadelijk goed in en samen met mijn vaste compagnons op de 100kms Rik (les Sans soucis Ghlin) en Frans (Horizon Opwijk) trok ik op pad. Frans en Marie-Paule (inrichters van Vichte-Dhron) kwam ons vervoegen en als kwintet bedwongen we de eerste kilometers en kwamen we aan bij de garagecontrole in Membach na 8,2km.

Het volgende stuk leidde ons naar Eupen. Van ver zagen we de mooie verlichte kerk liggen. Eénmaal in Eupen trakteerde de parcoursbouwer ons op enkele mooie wandelpaden die ons door het centrum stuurden. Het was echter wel steeds steil klimmen en dalen op deze paden. Boven doken we langs het voetbalveld van Eupen het centrum uit en door enkele woonwijken bereikte we opnieuw een bosstrook. Snel ontdekten we de tweede controle in de kantine van de  Sportanlage Hasenell. Een sandwich met ham en een cola compenseerden de reeds verloren krachten.

Over een verharde weg door het bos trokken we ons opnieuw op gang. We draaiden linksaf en zagen een wegwijzer Raeren. Het was een kaarsrechte verharde weg die ons door het bos richting Raeren liet lopen. We bereikten het Jugendheim in Raeren, waar ik van een soep genoot, nog net voor 00h. We waren 24,0 km ver...een tempo van 8 km/h...een verschroeiende start. Te snel?

We verlieten Raeren op een prachtige wijze. Wandelpaden tussen veel wandelpoortjes door zetten ons af bij een prachtig verlicht kasteel. Het was even genieten. Rustig verharde wegen leidden ons uit Raeren. ik had het net als mijn collegas veel te warm. Die aangekondigde regen bleef gelukkig uit en de temperatuur was aangenaam. We troffen de volgende controle aan in de hondenschool in Eynatten na 30,2km.

We dwarsten de E40 en trokken op pad om via Hauset naar de controle in Hergenrath (39,3km) te wandelen. Een afwisselend parcours met veel onverhard en regelmatig een bosdoorsteek bracht ons via Gemmenich, waar we even rustten in de plaatselijke school, naar Plombières. In Salle AMTF (vertrek of aankomstplaats in Houfalize-Plombières) werden we na 51,3km getrakteerd op ontbijt en konden we onze bagage raadplegen. Ik genoot er van een koude pasta schotel. Ik wisselde er van schoenen en kousen. De klok wees 3u50 als we de zaal bereikten. Betekende dat we de eerste 51,3km hadden afgelegd in 6u50...een gemiddelde van 7,9km/h?!?...

Om 4u15 vertrokken we voor deel 2. Een lange recht natuurpad (ravel) leidde ons uit Plombières. Bij mij stokte het tempo wat en voelde ik de frisheid uit mijn benen verdwijnen. Na de Ravel volgde een kort verhard intermezzo. We doken prachtige natuurpaden in. Die lagen er echter zeer vettig en modderig bij. Het was nog stikdonker en het was in het bos (gelukkig hadden we onze zaklamp bij!) steeds zoeken naar het juiste spoor. De glij- en glibberpartij hadden mijn krachten nog meer weggenomen en op mijn tandvlees bereikte ik de volgende controle in één van de schuren van het kasteel Notre-Dame in Remersdael na 60km. Een prachtige locatie, waar ik op dat moment niet veel van genoot.

Er stond nu een stuk van 8,8km geprogrammeerd. Ik voelde dat ik het hoge tempo van mijn 4 collega's niet meer kon volgen en liet ze alleen vertrekken en koos voor mij eigen ritme. Een klop van de hamer...zoals ik er nog maar weinig één kreeg. Enkele wandelaars haalden mij bij en spraken mij moed in. Het werd dag en ondanks mijn inzinking genoot ik van het parcours die ons door de Voerstreek bracht. Een verharde weg bracht ons uit Remersdael, maar gauw namen de natuurpaden het over. Een echt brokkenpad leidde ons het bos in. Natuurpaden brachten ons golvend door het bos en beneden zagen we het idyllische Sint-Pieters-Voeren liggen. We daalden naar het dorp dat overheerst wordt door een mooi kasteel met visvijvers rond. Rustige wegen leidden ons door Sint-Pieters-Voeren naar Sint-Martens-Voeren waar na 68,8km de volgende controle was opgetrokken. Ik genoot er van een wafel en een cola. Ik moest er ook uitgebreid het toilet bezoeken.

Was het nu die wafel of het toiletbezoek maar direct na de controle voelde ik dat de energie terugkwam. We doken onder het spoorviaduct en klommen over vette, modderige uit het dorp. Boven liepen we langs een gesloten hek een lange dreef in. Ik kwam volledig weer in mijn ritme en ik haalde verschillende wandelaars weer bij. Die keken verbaasd op dat ik hen opnieuw voorbij raasde.... We verlieten opnieuw de dreef langs een hek en enkele verharde wegen verder stonden we voor een prachtige natuurafdaling. Die mondde uit in een heerlijke weidedoorsteek die uiteindelijk eindigde in het pittoreske dorpje Sint-Jean-Sart. In het centrum was de controle opgetrokken na 76,2km. We konden er normaal gezien een tweede maal onze bagage raadplegen. Maar mijn bagage bleek er niet te zijn. Na kort overleg met de organisatoren in de controle trok ik opnieuw op pad. Net bij het verlaten van de controle kwam nog een kamionet met bagages toe. Mijn bagage bleek er inderdaad bij te zijn. Ik vulde mijn heuptas bij met enkele versnapperingen en verplaatste mijn bagage en trok opnieuw op pad.

Een heerlijk wandelpad leidde ons uit Sint-Jean-Sart. We dwarsten de grote weg en klommen naar een plateau. We zagen de abdij van Val Dieu baadden in de zon aan onze rechter zijde. Weide poortje na weidepoortje leidden ons langs een lama en paarden, zelfs door een kleine paardenmanege verder. Een prachtig golvend natuurpad langs de Voer nam het over. De zon bezorgde ons idyllische plaatjes. Nu en dan zorgde de modder ervoor dat het zoeken was naar het juiste spoor maar het natuurpad zette ons af op een plateau. Prachtige vergezichten waren hier te aanschouwen...Wat is deze streek toch prachtig!!! We zagen ook de kerk van Aubel liggen. Dit werd nu ons volgende doelwit. Een oude spoorwegbedding zette ons af in het centre récréatif van Aubel (83,4km) . Ik nam er een korte pauze en genoot er van een sandwich en een cola.

Het bleef goed lopen. De krachten waren terug en mijn MP3 speler gaf mij nu en dan wat extra energie. Direct na de controle liepen we over een brug en een gigantische trap leidde ons terug naar de oude spoorwegbedding. We volgde die even voor we de open velden indoken. Een mooie zwerftocht over afwisselende paden zette ons af in de controle in La Clouse. Nog 10,1km...

Wat volgde, kende ik uit vorige edities. Een rustige licht golvende weg bracht ons naar een natuurpad. Dat we volgden om uiteindelijk stevig te klimmen over natuurwegen naar Henri-Chapelle. We liepen even langs enkele drukke wegen om de controle te bereiken in het centrum. Ik werkte er nog een cola naar binnen en trok mij op gang voor de laatste 5 kilometer.

We liepen direct terug de natuur in. Een mooi karrenspoor leidde ons naar een  weidedoorsteek die we via een traditioneel draaipoortje verlieten. Rustige wegen brachten ons langs een psychiatrisch centrum naar een pad langs de spoorweg, die we een tijdje volgden. Uiteindelijk wandelden we door een parkje terug naar de startzaal in Welkenraedt. De klok wees 12u15 (een kwartier na mijn collega wandelaars van deel 1). Ik was ondanks mijn ferme inzinking rond kilometer 60, best tevreden. Ik haalde mijn bagage, mijn badge en diploma op en genoot van een lekkere douche. Enkele bruine leffes bezorgde mij opnieuw voldoende kracht om naar het station te wandelen en de trein te nemen naar huis.

Dit was wederom een zeer geslaagde editie. Perfecte organisatie, schitterend weer dat het schitterend parcours nog meer tot zijn recht bracht. Deel 2 met de prachtige paden, de mooie vergezichten in de voerstreek en de streek rond Aubel, vond ik gewoon subliem. Het zou jammer zijn moest dergelijke schitterende organisatie verdwijnen. Maar jammer genoeg stak ook vrijdag meer en meer het gerucht op dat dit de laatste organisatie van een 100km door de Pomonatrotters was. Laat ons hopen van niet....

 

Herschaalde kopie van SDC12770

 270 deelnemers klaar voor de start

IMG_1102

Ik zelf bij de start met mijn vaste compagnon op de 100kms Rik (bedankt voor de foto aan Paul Bastaens)

Herschaalde kopie van SDC12771

 Het werd dag...Op weg naar Sint-Pieters-Voeren

Herschaalde kopie van SDC12773

 Typische huizen voor de streek

Herschaalde kopie van SDC12774

 Hier zien we Sint-Pieters-Voeren liggen

Herschaalde kopie van SDC12775

 Centrum van Sint-Pieters-voeren

Herschaalde kopie van SDC12777

 Prachtige vergezichten

Herschaalde kopie van SDC12778

 Mooie natuurpaden

Herschaalde kopie van SDC12779

 Beneden in de put lag de volgende controle Saint-Jean-Sart

Herschaalde kopie van SDC12780

 Prachtig pad om Saint-Jean-Sart te bereiken

Herschaalde kopie van SDC12781

 De kerk van Saint-Jean-Sart

Herschaalde kopie van SDC12782

 Terug op pad na de controle en bagage in Saint-Jean-Sart na 77km

Herschaalde kopie van SDC12783

 Langs de Abdij Val Dieu

Herschaalde kopie van SDC12784

 Leuke toeschouwer

Herschaalde kopie van SDC12785

 Het parcours...dwars door de weiden

Herschaalde kopie van SDC12786

 En door heel veel poortjes

Herschaalde kopie van SDC12787

 Steeds maar weer prachtige doorsteekjes

Herschaalde kopie van SDC12788

 Langs de Voer

Herschaalde kopie van SDC12789

 Op weg naar Aubel...prachtige vergezichten

Herschaalde kopie van SDC12790

 De oude spoorwegbedding bracht ons naar en uit Aubel

Herschaalde kopie van SDC12791

 Op weg naar de volgende controle in La Clouse

Herschaalde kopie van SDC12793

Dit prachtig pad bracht ons naar de laatste controle in Henri-Chapelle

08:09 Gepost door krist in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |

Commentaren

Gefeliciteerd met alweer en prachtprestatie. Ik had het even moeilijk als ik de foto's zag van Welkenraedt en Outryve. Ja, zelf een wandelaar geweest, in hart en nieren, en door een kwetsuur uit het circuit verdwenen. Ik trek mij op aan de mooie plaatjes van anderen en denk bij mezelf, wat ik heb gehad kunnen ze niet meer afnemen. Maar soms moet ik toch een traantje wegpinken bij het zien van al dat schoon in België.
Proficiat en op naar de volgende.

Gepost door: Doortje | 01-04-10

Geachte

Hier bij deze schrijven heb ik een vraagje aan jou wanneer de volgende 100km wandeltocht wordt georganizeerd wordt ???
Kan je mij hier van op de hoogte brengen daar wij geintreseert zijn om volgend jaar mee te doen om dat dit voor ons de eerste keer is het zou een hele belefenis zijn en ook om ons onderweg een beetje plezier te maken .
Ik dank jullie bij voorbaat De Voeght Peter en met de zeer vriendelijke groetjes .
Tot gouw .

Gepost door: De Voeght Peter | 25-07-13

De commentaren zijn gesloten.