29-03-09

Kabernoltocht Nukerke 29/03/2009

Rond 7u15 zondagmorgen werd ik wakker na een zalige nachtrust. De benen voelen minder slecht aan dan verwacht en na het ontbijt besluiten we om het er op te wagen en onze gekende parcoursmeester Etienne met een bezoekje te vereren in Nukerke.

Onderweg pikken we onze vrienden Marc en Marleen op in Moen en samen rijden we naar Nukerke. Na wat zoekwerk vonden we een parkeerplaats en ook snel de startzaal. Bleek dat Etienne weer een fameus lussensysteem had uitgedokterd. Wij hielden het simpel en kozen voor de grootste lus van 21,5km.

We vertrokken uit Nukerke en dwarsten de grote weg Ronse-Oudenaarde. Bij café Den Os doken we de natuur in. Een mooi natuurpad was door de regen herschappen in een modderpoel en de afdaling in een glijbaan. Hilarische toestanden....Gelukkig geen man over boord, we konden verder. Leuke natuurpaden bracht ons naar en langs de Rotelenberg. Rustige verharde wegen namen het over en leidden ons naar de oude spoorwegbedding, die nu geasfalteerd werd. We volgden even de oude spoorlijn en uiteindelijk brachten enkele leuke paden ons naar het centrum van Melden, het dorp aan de voet van de Koppenberg. De kleine controle zat overvol en wij vonden een alternatief in café de Koppenberg....

Na ons cafébezoek stond een lus van een achttal kilometer op de menu. Langs de kerk van Melden liepen we naar de Scheldeboorden. Kilometerslang liepen we langs de Schelde....een vervelend stuk (zijn we niet gewend van onze parcoursmeester Etienne). We verlieten de dijk en werden naar een verharde weg geleid die ons terug moest brengen naar Melden. Weer een lang vervelend recht stuk, waar huisje kijken het enig alternatief was. Wanneer we het echt beu werden, stuurde de parcoursbouwer ons naar een oude Schelde arm met een leuk ouderwets caféetje. Even halt houden leek ons een leuke onderbreking....De niet meer zo jonge waardin begroette ons vriendelijk en schonk ons vier lekkere biertjes in...Een goeie keuze. Na onze halte liepen we terug naar de controle in Melden.

We trokken door en werden leuk langs de andere kant van de kerk gestuurd. We dwarsten de grote weg van Oudenaarde naar Kerkhove en doken zompige weiden in. Het pad was volledig ondergelopen en hangend aan een draad overwonnen we deze moeilijke passage. Na het zompige pad liepen we over een verharde weg verder. We dwarsten de oude spoorwegbedding en liepen langs de Koppenberg, die uitdagend naar ons lag te lachen. Uiteindelijk jaagde de parcoursbouwer ons toch de puist van Melden op. Een leuk natuurpad bracht ons naar boven. We verlieten even het bos en via een verharde weg doken we het Koppenbergbos in. Prachtige bospaden, nu en dan onderbroken door een trap of een knuppelpad, leidden ons door het bos. Het zonnetje was van de partij en het was hier puur genieten. Na onze bosdoorsteek bracht een verharde weg ons terug naar cafe den os van morgen en uiteindelijk na een stukje dubbellopen naar de startzaal.

De smokkelaars uit Stekene vertrokken net met 2 bussen huiswaarts en maakten plaats voor ons in de startzaal. Afstempelen en huiswaarts na een leuke dag. Een leuk parcours (wat jammer van de lus), goed gezelschap, overwegend zonnig,....Op naar volgend wandelweekend, dat vrijdag al zal beginnen want onze club richt hun Leietocht in....

 

IMAG0009 IMAG0010

Wat wazige foto's (had mijn fototoestel verkeerd ingesteld, waarschijnlijk nog niet wakker na mijn inspanningen van gisteren) van de eerste glijpartij

IMAG0011 IMAG0012

Op weg naar en op de flanken van de rotelenberg

IMAG0014 IMAG0015

Een verharde spoorwegbedding en enkele leuke paden brachten ons naar Melden

IMAG0016

De paashaas zit al klaar....

IMAG0017

We vertrokken voor een lus en liepen langs de kerk van Welden. Ik ben eindelijk goed wakker en heb gezien dat mijn fototoestel verkeerd stond.....

IMAG0019

Op weg naar de Scheldeboorden

IMAG0020

We liepen lange tijd langs de Schelde

IMAG0023

Hier verlieten we eindelijk de Schelde

IMAG0024

We bereikten een oude Schelde arm

IMAG0025

en een leuk ouderwets caféetje, waar we even halt hielden.

IMAG0026

We trokken opnieuw op gang langs de oude Schelde arm

IMAG0027

en over leuke paden kwamen we terug

IMAG0028

en bereikten opnieuw Melden

IMAG0029

Leuke paden brachten ons terug richting Nukerke

IMAG0031

Wat gebeurt hier allemaal.....? Blijkbaar een moeilijke passage..

IMAG0032

De Koppenberg, volgende week zondag zal hier meer volk staan.

IMAG0034

Wij beklimmen de berg over leuke paden

IMAG0035

Halfweg even achterom blikken voor leuke beelden

IMAG0037

De lente is in het land

IMAG0038 IMAG0039

IMAG0040 IMAG0042

Leuke paden door het koppenbergbos

IMAG0044

Terug bij de kerk van Nukerke...

 

21:07 Gepost door krist in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

Euregio 100km Welkenraedt 27/03/2009

Enkele malen per jaar trek ik er alleen op uit om ergens in het land een 100 kilometer te wandelen. Franco laat deze zware avonturen aan haar voorbij gaan. Welkenraedt is altijd de eerste vrije 100km van het jaar. Voor mij is het ook de mooiste 100 kilometer van het land.

Welkenraedt is een stadje gelegen in de provincie Luik bij het drielandenpunt. Betekent nog in België, maar heel dicht bij Nederland en Duitsland. De tocht noemt de Euregio en doet regelmatig de 3 landen aan. Deze tocht biedt niet alleen steeds een mooi parcours, maar ieder jaar ook een ander parcours. Tevens is de bevoorrading op deze 100 kilometer steeds tot in de puntjes verzorgd.

Om 16u40 nam ik samen met Willy van WSK Marke de trein richting Welkenraedt. Na een overstap in Gent kwamen steeds meer wandelaars ons vervoegen op de trein. Het was dan ook gezellig keuvelend dat we Welkenraedt bereikten om 19u40. Na een 500m wandelen bereikten we de startzaal. Die al goed vol zat. Veel bekenden natuurlijk in de zaal...tijd om na te kaarten over de avonturen van vorige week op de Poilvache, maar ook veel vragen welk weer het ging worden...Regen, smeltende sneeuw? Men had niet veel goeds aangekondigd.... Na het afhalen van de controlekaart, omkleden en bagage afgeven, konden we op pad.

Voor 248 wandelaars begon het avontuur precies om 21 uur. Ik trok weer op pad met mijn traditionele gezellen op de 100km's Rik (Les sans soucis Ghlin) en Frans (zonder Jefke Horizon Opwijk). We liepen even door het centrum van Welkenraedt, langs de kerk, over de spoorweg en via een trap bereikten we een parkje dat we even volgden. Na het parkje brachten verharde wegen ons verder door Hoof en Elsaute. We dwarsten de grote weg en zagen beneden een mooi verlicht stadje liggen. Het bleek Clermont sur Berwinne te zijn. Genietend trokken we door het centrum van dit mooi stadje en bereikten de controle na 10,0km.

Na de controle verlieten we Clermont sur Berwinne en trokken we voor een hele tijd verder over een spoorwegbedding. Vanaf de bedding klommen we naar een plateau waar we een prachtig zicht hadden op de mooi verlichte streek. Een vierde wandelaar was ons groepje komen vervoegen...Hervé uit Landen trok met ons mee op pad. Over golvende verharde wegen kwamen we aan bij de volgende controle na 20,5km. De controle was opgetrokken in de abdij van Val Dieu, een idyllische locatie. We genoten er van een heerlijke kom soep en trokken weer verder.

Na de abdij stond direct een pittige klim geprogrammeerd. Over het grondgebied van Warsage trokken we verder. Een pittige, met stenen bezaaide (gevaarlijk) afdaling bracht ons naar Sint-Martens-Voeren. Ik dacht even aan hen die hier zonder zaklamp doormoesten....Gelukkig hadden wij er één bij. We bereikten heelhuids de controle in Sint-Martens-Voeren. Een cola en een broodje met ham moesten ons krachten bezorgen voor het volgende stuk.

Dit was er één van 7,9km en zou ons naar Teuven brengen. We werden weer getrakteerd op een pittige beklimming. Over een verharde weg klommen we een lange tijd. Na een afdaling bereikten we het gezellige Slenaken. Een dorp in Nederlands Limburg, die ik ken uit vroegere tochten hier in de streek. Het is er prachtig....jammergenoeg is het nu donker en kunnen we niet genieten van de  natuur in deze streek in Nederlands Limburg. Golvende verharde wegen brachten ons naar Teuven, waar de volgende controle was opgetrokken. De bevoorrading liet ons niet in de steek en we werden hier getrakteerd op een cola en een stukje taart.

Vanuit Teuven (een belgische gemeente in de Voerstreek) klommen we over verharde wegen naar een bos dat we dwarsten. De afdaling leidde ons langs een kabbelend riviertje verder. Verharde wegen brachten ons terug naar een plateau waar de wind gretig in ons gezicht blies. Tegen de wind beukend bereikten we Sippenaeken. Waar ons jaarlijks bezoek aan het clublokaal van de fanfare op het programma stond. Boven op de eerste verdieping genoot ik van een lekkere limonade. De teller wees al 44,4km. Nog 6,6km en we zagen, onze bagage terug.

Even uit het dorp stuurde de parcoursbouwer ons de natuur in. Een onverhard pad zette ons af in de nabijheid van het rangeerstation van Montzen. Een verharde weg leidde ons even naar de volgende natuurdoorsteek (aangeduid met Ravel) die ons uiteindelijk naar Plombières, waar in de traditionele zaal AMTF de controle was opgetrokken. De klok wees 4u40 en we hadden er 51km op zitten. Iederen in mijn groepje was het er over eens dat het tot nu toe vrij zwaar was geweest. Vrij veel hellingen lagen reeds op ons parcours, gelukkig was het droog gebleven en konden we niet klagen. Ik genoot er van een lekker ontbijt bestaande uit koude pasta en enkele rolletjes ham en bruine boterhammen. Ik raadpleegde even mijn tas en veranderde van kousen. Ik had een branderig gevoel aan mijn voeten. De volgende kilometers zouden bewijzen dat ik hier een goeie keuze maakte door van kousen te wisselen. Even na 5 uur trokken we opnieuw op pad.

Snel na de controle kwamen we bij de rivier de Geul. Over een natuurpad volgden we deze rivier. We liepen onder de gekende spoorwegviaduct van Moresnet. Het werd dag. We verlieten even de Geul en liepen langs een grote weg naar het centrum van Kelmis (La Calamaine). Hier werden we heerlijk langs een vijver terug naar het Geuldal gestuurd en snel ook naar de controle in Hergenrath. We kregen er ondanks het vroege uur een heel vriendelijke ontvangst van de mensen in de controle.

Wat volgde was een stuk van 7,8km. Dit stuk van het parcours vond ik persoonlijk een minder stuk, eigenlijk een verbindingstuk die ons naar de regio rond Eupen bracht. Het was een afwisseling van verharde en onverharde paden die ons naar de controle in Merols bracht bij het schutterslokaal. De voorbije jaren hadden we hier nog controle gehad. Toen in het lokaal, nu ervoor in een geimproviseerde tent op paletten. We rustten er een tijdje en aten er een wafel en dronken een cola. We rustten er voor mijn spieren blijkbaar te lang. Bij het opstaan voelde ik stramheid in mijn bovenbenen. Misschien logisch we hadden al 65,3km.

Na een tijdje stappen verdween de stramheid en kwam het tempo terug. Het thuisfront werd wakker en er werd naar de toestand gepeild. Even overleg aan de telefoon... Een leuk onverhard pad bracht ons aan de rand van een bos (Hohes Venn Eifel), dat we betraden over een zeer modderig pad. Wat volgde waren lange dreven door het bos. We klommen uiteindelijk op naar een parking en naar de controle in een mooie  kantine bij de barrage van Eupen na 73,8km. Het was beginnen regenen. Het uitzicht van bij de controle op de barrage was prachtig. Ik nam enkele fotos. Jammer van het weer....

Na de controle liepen we over de barrage. Bij mij liep het even minder en ik zoek mijn eigen tempo en ons groepje van 4 valt even volledig uit elkaar. Het regende pijpestelen en ik kreeg het koud. Het parcours was prachtig. We bleven bospaden voor de voeten krijgen. Af en toe dook het riviertje de Vesder op, dat we nu en dan dwarsten. Uiteindelijk bereikten we na een stevige klim de controle in Salle Oksenalm te Eupen. Gelukkig konden we er onze bagage raadplegen. Ik trek een extra trui aan. Geniet van een kop koffie, wat chocolade eieren en enkele mueslirepen die in mijn bagage zaten. Nog een kleine 19 kilometer....Hopelijk warm ik wat op en vind ik mij tempo terug...

We verlaten de controle terug met ons drieen. Hervé is er vroeger vertrokken. We klommen van de controle weg door het bos over modderige paden...een moeilijk stuk. We dwarsten de grote weg en komen in het Hertogenwald. Het gaat weer beter en het tempo komt terug. We liepen door bosdreven naar Membach. Via een ommetje bereikten we het centrum waar in het oud gemeenthuis de controle was opgetrokken. Ik at er een broodje met ham en genoot er van een koffie.

We klommen uit het dorp naar een natuurpad. We dwarsten de grote weg en bereikten op een plateau een karrenspoor. Met de wind pal op de neus wandelden we naar Baelen. Een kleine pauze in Salle La Cantellene...wat keuvelen met een gezellige dame achter de stempeltafel en we waren klaar voor de laatste 8 kilometer.

De parcoursbouwer liet ons even Baelen met zijn eigenaardige kerktoren zien, maar al snel doken de natuurpaden weer op. We dwarsten de grote weg op grondgebied Nereth, klommen naar een volgend naatuurpad dat ons bijna volledig terugbracht naar het centrum van Baelen. Maar net voor het centrum stuurde men ons rechts af. De kilometers begonnen serieus te wegen. Gelukkig was het gestopt met regenen. We doken onder de TGV-bedding en onder de E40 en zagen het bord met de naam van Welkenraedt verschijnen. Nog even en we bereikten een industriezone waar in het bedrijf l'Enclume de laatste controle was opgetrokken. Nog 2 kilometer...

De industriezone mondde uit aan de achterzijde van het station van Welkenraedt, nog even over de brug, langs de kerk en we stonden bij de piramide van Welkenraedt of anders genoemd de startzaal. De klok wees 13u40. Moe en meer dan voldaan stempelde ik mijn boekje af en nam ik mijn diploma en mijn badge in ontvangst na een toch wel zware editie. Het veel kilm- en daalwerk in deel 1 en de weersomstandigheden (regen en wind, modder) in deel 2 zorgden ervoor dat we deze editie nog enkele dagen in onze benen zullen voelen. Maar globaal gezien kunnen we terugblikken op een mooie tocht met zeer verzorgde controleposten (zoals we het gewend zijn in Welkenraedt) en een vriendelijke bediening.

Na een deugddoende douche kaarten we met ons drieen nog wat na bij een bruine Leffe. Om 15u20 namen we de trein naar huis en na 3 uur trein wachtte Franco mij op aan het station in Kortrijk. Thuis werd de tas opgeruimd en werden de wandelavonturen nog wat besproken voor ik als een blok in slaap viel.

P1010061

Samen met Willy in de startzaal wachtend op het startsein (met dank aan Paul Bastaens voor de foto)

IMAG0045

Het parcours en de 13 controles....

P1010094

Bij de start met Franske van Opwijk, één van mijn trouwe gezellen op de 100km (met dank aan Paul Bastaens voor de foto)

P1010097

Hier zie je mijn andere gezel Rik (met dank aan Paul Bastaens voor de foto)

IMAG0001

Een typisch pad voor deze tocht, hier in het verbindingstuk tussen Hergenrath en Merols

IMAG0002

We dwarsten een prachtig bos op weg naar de barrage van Eupen

IMAG0003

Zicht van bij de controle op de barrage van Eupen

1238415936N2009_03_27_Pomona_Trotters_Welkenraedt_100km_Euregio_085 (klein)

Van de barrage van Eupen door het bos, over en langs de Vesder naar Salle Oksensalm in Eupen

1238415966N2009_03_27_Pomona_Trotters_Welkenraedt_100km_Euregio_093(klein)

Na de controle in Eupen doken we het Hetogenwald in richting Membach

P1010057

Na de controle in Baelen (92km), let op de eigenaardige kerktoren

IMAG0007

Onze beloning.....een diploma en een badge

 

20:50 Gepost door krist in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

22-03-09

Marche des Agasses Wangenies 22/03/2009

Na onze prachtige wandelavonturen in Evrehailles bleven we overnachten in een B&B in Profondeville. Na een deugdoende nachtrust en een heerlijk ontbijt speelden we met het idee om op de terugweg nog ergens een wandeling mee te pikken. Les Agasses de Charleroi richtten voor de 25ste maal hun marche in en dit in Wangenies.

Wangenies is een deelgmeente van Fleurus (provincie henegouwen) en ligt pal aan de autosnelweg van Namen naar Charleroi, dus moesten we bijna niet omrijden. We verlieten de E42 bij de ring rond Charleroi en stonden vrij snel bij de Salle des Fêtes. Enkele parkeerwachters leidden ons naar een parkeerplaats bij een fabriek. De startzaal zat goed vol. Hier niet zoveel gekende als gisteren, maar niet getreurd we trokken op pad.

We werden direct tot bij de kerk gestuurd en een onverharde weg bracht ons terug naar de achterzijde van de zaal. Uiteindelijk bracht een verharde weg ons uit Wangenies en onder de E42. De 2 kleinste afstanden splitsen van ons af (opvallend veel volk op de 4 en de 6km) en wij werden wat eigenaardig langs en over een spoorweg gestuurd. We volgden een fietspad langs een drukke weg bij een industriezone. Niet direct de meest idyllische omgeving...Uiteindelijk verlieten we deze weg om een rustige weg onder de voeten te krijgen, die ons direct het typische grauwe, grijze en onverzorgde van deze streek liet zien. Tussen de grijze huizen kwamen we in Ransart, waar we langs een terril (typisch voor deze streek) de eerste controle bereikten. Deze was opgetrokken in een garage van een huis.

Vanuit de controle vertrokken we opnieuw richting ring rond Charleroi. Naast de autosnelweg in beide berms lag het vol met zwerfafval...Een container was hier niet voldoende om alles op te ruimen. Bij deze gedachte doken we onder de Ring en werden we over leuke paden door een bosje parallel aan de Ring gestuurd. Heel leuk pad, jammer van het geluid, maar toch beter dan de grijze, grauwe huizen. Het pad klom heel mooi op naar een hoger gelegen stuk bos en mondde uit in een voor deze streek betere villawijk. Even door de wijk en we doken le bois communale de Fleurus in. Heerlijke bospaden zorgden voor het beste stuk van de wandeling. Onze bosdoorsteek eindigde zo goed als aan de deur van de tweede controle. Er zaten 10 mensen binnen maar ze maakten lawaai voor 50. Probeer daar maar even tot rust te komen...

We verlieten de koer van het schooltje en liepen door een sociale woonwijk. Er lag bij de meeste huizen meer meubilair buiten dan binnen...We verlieten de wijk en kregen even een leuk pad om vervolgens via rustige verharde wegen tussen de grijze huizen terug te wandelen naar de startzaal.

We verwachten niet veel van deze tocht en waren dan ook niet ontgoocheld. We weten dat deze grauwe, grijze streek niet onze favoriete streek is en deze zal het ook nooit worden. Gelukkig wonen we er niet...Maar het bezorgt ons het idee dat het bij ons nog zo slecht niet is. We zaten echter nog met ons hoofd bij de tocht van gisteren in Evrehailles...en dus kon ons weekend niet meer stuk.

IMAG0058

IMAG0059

IMAG0061

IMAG0062

IMAG0063

IMAG0064

IMAG0065

IMAG0066 IMAG0069

IMAG0067

IMAG0070

IMAG0071 IMAG0072

IMAG0073

IMAG0074

18:32 Gepost door krist in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Marche de Poilvache Evrehailles 21/03/2009

Eén van de wandelklassiekers op de Waalse wandelkalender is de Marche de Poilvache te Evrehailles. Wanneer je door de Maasvallei van Namen naar Dinant rijdt en je slaat bij Yvoir links af richting Spontin, klim je uit het maasdal en bereik je een plateau. Het eerste dorp dat je tegenkomt is Evrehailles. Op het grondgebied van dit dorp liggen de ruines van Poilvache.

De ruïnes van Poilvache zijn gelegen op ongeveer 5 kilometer ten noorden van Dinant, in de vallei van de Naamse Maas, boven op de hoogste rotspunt boven die rivier. Dit kasteel had in de middeleeuwen een strategische positie aan de grens tussen het prinsbisdom Luik en het graafschap Namen, en speelde onder meer een rol in de Guerre de la Vache in de tweede helft van de 13de eeuw. In 1430 werd het vernield.

De wandelclub, Les batteurs de cuir uit Dinant organiseert ieder jaar een tocht vanuit Evrehailles waar alle afstanden (van 6 tot 42km) van bij de Maas opklimmen naar de ruïne. Wij wilden ook eens van deze sportieve uitdaging proeven en plaatsten deze tocht op onze wandelkalender.

Na 180km bollen wees een vriendelijke parkeerwachter ons een plaatsje in het o zo stille Evrehailles. De klok wijst 6u45 en toch sta ik al redelijk ver van de startzaal. Het is er rustig in de zaal...Enkele bekenden (Robert uit Brussel, de padstappers Patrick en Danny,...) groetten, de innerlijke mens versterken en we waren klaar om onze marathon aan te vatten.

We verlieten het dorp. Christian en Piet kwamen juist toe. Even informeren naar de toestand van het scheenbeen van Christian en we konden op pad. Het was berekoud. Men had vorst aangekondigd voor 's morgens en een prachtige lentedag beloofd. Voor ons moest de zon niet lang wachten....We liepen langs het kasteel van Evrehailles naar een veldweg die ons golvend tussen de velden stuurde. De veldweg ging over in een verharde weg die ons afzette in Purnode. We passeerden de brouwerij van de Bocq, liepen even door het slaperige centrum en daalden naar de vallei van de Bocq. Eerst over verharde wegen, later over prachtige natuurpaden. Bij een camping draaiden we rechts af en een mooi bospad leidde ons verder. We hadden het behoorlijk koud. Maar dat zou niet lang meer duren...Want een eerste pittige kuitenbijter werd ons voor de voeten geschoven. Boven liepen we door het bos verder richting Dorinne. Een kolonie zwijntjes begroetten ons en we bereikten het dorp Dorinne, waar we via een heerlijk pad langs de kerk de controle bereikten. Er stonden reeds een goeie 8 kilomter op de teller en een kop koffie zou ons wat opwarmen. Onze trouwe vriend Steven Dielens, ook weer aan het genieten van de natuurpracht in de Ardennen, kwam ons vervoegen.

Na de controle klommen we uit Dorinne. Zoals gewoonlijk volgde een afdaling en dit over heel leuke natuurpaden. We dwarsten de rivier de Bocq en kwamen in een steengroeve terecht. Van hieruit klommen we door het bos over een licht hellend pad. En na een kort ommetje bereikten we de party tent die dienst deed als controle op het grondgebied van Durnal. We kozen er een plaatsje in de zon en genoten wat van het prachtig lenteweer.

Voor de 42km stappers stond hier een lus geprogrammeerd van een kleine 8 kilometer. Samen met Piet van de Scheldestappers trokken we ons op gang. Snel doken we weer de natuur in. Boven op een helling konden we genieten van een prachtig vergezicht en zagen we beneden een pittoresk dorpje liggen. Door een haag daalden we naar dit idyllisch plaatsje. Beneden zagen we dat we in Crupet waren. We dwarsten het centrum en passeerden aan een prachtig kasteel. Bij een hotelletje werden we linksaf gestuurd en we begonnen opnieuw rustig te klimmen. De klim werd steviger wanneer we een breder weg bereikten. Boven doken we opnieuw het bos in en een heerlijk ommetje, over prachtige paden, bracht ons terug naar onze partytent. Veel bekend volk...Patrick en Linda (moesten nog beginnen aan de lus), Lucien en Marie-Louise uit Kruibeke, Christian en Piet....Tijd om in het lentezonnetje wat bij te babbelen en de maag wat te vullen. We hadden er al een kleine 24km op de teller.

Na de controle genoten we wat van een bizar spektakel met een losgeslagen duitse herder en zijn baas die hem maar niet te pakken kreeg. Maar snel trok de natuur en de prachtige vergezichten weer onze aandacht. We wandelden over een mooie dalende veldwegel en Eddy (Humbeek) wees er ons op dat de volgende controle daar boven lag op een helling. We lieten het niet aan ons hart komen en genoten verder. We bereikten uiteindelijk opnieuw de Bocq die we dwarsten bij het oude stationsgebouw van Durnal. Van daaruit bracht een stevige verharde klim ons terug naar Dorinne en naar de controle van deze morgen. Nu geen koffie om ons op te warmen...maar cola om ons wat te verfrissen. We genoten er buiten van het zonnetje.

We verlieten Dorinne voor de tweede maal en liepen nu de andere richting uit. We dwarsten de weg van Yvoir naar Spontin en kregen een leuke veldwegel voor de voeten. Nu en dan werden we verstoord door motoren en/of quads die hier ook aan een soort zoektocht in de natuur bezig waren. Franco werd natuurlijk weer gecharmeerd door een leuk ezeltje in de wei...Maar genietend in het zonnetje bereikten we Awagne, waar in het plaatselijk schooltje de vijfde controle was opgetrokken. We raakten er aan de praat met Brigitte, zoals altijd op stap met haar hond Arobase, die ook fotos van de wandeling op internet plaatst.  Nog een kleine 9 kilometer.

Wat volgde was een prachtig stuk. We doken direct over natuurpaden le bois Wuilmotte in en daalden naar de maasvallei. Prachtige bospaden brachten ons heel beneden bij de maas aan de kerk in Houx. Hier vatten we de stevige klim aan naar de ruines van Poilvache. Een kwartier later stonden we boven. We liepen door de ruïne naar de controle die was opgetrokken in een onthaalruimte bij de ruïne. We konden er op de terras naast de controle genieten van het prachtig vergezicht op de maasvallei. Subliem, prachtig,...hier zijn weinig woorden voor en wat hadden we geluk met het weer.

Uiteindelijk verlieten we de ruïne. We klommen nog even over de parking en rustige wegen brachten ons terug naar Evrehailles, waar we via enkele leuke steegjes de aankomst bereikten.

Inderdaad deze tocht is moeilijk met woorden te beschrijven. Prachtige vergezichten, schitterende paden, leuke dorpjes, maar ook pittige doorsteekjes...Een echte aanrader voor wie van een echte sportieve uitdaging in de natuur houdt....Een streling voor het oog, maar niet altijd voor de benen. Eén woord is hier op zijn plaats : SUBLIEM.

Franco's voetjes hielden zeer goed stand (geen last van de blaren van de voorbije weken) maar ook haar benen deden het goed, want ze verwerkte deze tocht zeer goed. We genoten van een lekkere repas (friet met americain). En kaarten bij een bruine Saint-Bernard nog uitgebreid na (dat mocht wel) in de zaal met Fabian (waterhoekstappers) en zijn vriendin maar ook met Patrick en Linda en Anny en Chris. Dat we nog veel zo'n dagen mogen beleven....

 

IMAG0001

We verlaten hier Evrehailles...het is lekker fris...

IMAG0002

Een veldwegel bracht ons naar Purnode

IMAG0004

waar we langs de brouwerij van de Bocq passeerden...

IMAG0005

en door het slaperige centrum liepen

IMAG0006

Na Purnode volgen de eerste natuurpaden. We doken de Vallée van de Bocq in.

IMAG0007 IMAG0008

Prachtige paden...Het is berekoud...Het zonnetje ontwaakt

IMAG0009

Door deze zeer pittige helling hadden we het direct warm...

IMAG0010

Het bleef maar pittig klimmen (voor ons de zwaarste helling van de dag)

IMAG0011

Het zonnetje duikt op...

IMAG0012

We bereikten op sublieme wijze Dorinne, waar de eerste controle was opgetrokken.

IMAG0013

Na de controle leidden de pijlen ons opnieuw de natuur in 

IMAG0014 IMAG0015

We wandelden in de vallei van de Bocq

IMAG0017

Wat uitrustten op de tweede controle

IMAG0018

Op pad voor een lus...genietend in het zonnetje

IMAG0019

De verharde wegen maakten weer plaats voor de natuurpaden

IMAG0020

Daar beneden ligt Crupet

IMAG0021

dat we bereikten door een leuke afdaling tussen een haag

IMAG0022

Het centrum van het idyllisch plaatsje Crupet

IMAG0023

Mooie paden leidden ons uit Crupet en...

IMAG0024

langs dit mooie kasteel

IMAG0025

Een leuk hotelletje en dito terras

IMAG0026 IMAG0027

Prachtige paden bracht ons terug naar...

IMAG0028

de controle

IMAG0029

Prachtig landschap

IMAG0030

Natuurpaden leidden ons door dit landschap

IMAG0033

We verlieten Durnal

IMAG0034

en bereikten met een stevige klim opnieuw Dorinne

IMAG0035

waar controle 4 was opgetrokken

IMAG0037

Deze veldweg bracht ons van Dorinne naar Awange

IMAG0038

Franco heeft toch iets met ezels....

IMAG0039

We bereikten het centrum van Awagne

IMAG0040

Vanuit Awagne daalden we heerlijk naar de Maasvallei

IMAG0041 IMAG0042

Heerlijke dalende bospaden

IMAG0043

Voor heteerst vandaag zien we de Maas

IMAG0044 IMAG0045

We bleven over heerlijke paden dalen

IMAG0046

We bereikten de Maas en vatten de beklimming aan naar de ruine van Poilvache

IMAG0047 IMAG0048

Beelden van de stevige klim naar de ruine

IMAG0055

We hadden de beklimming achter de rug en bereikten de ruine

IMAG0054

Een beeld van de ruine

IMAG0050

Boven hadden we een prachtig zicht op de maasvallei...

IMAG0052

Boven bij de ruine was een controle opgetrokken...Het was er genieten in de zon

IMAG0056

Hier bereikten we opnieuw Evrehailles...

IMAG0057

en de startzaal

  

17:13 Gepost door krist in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |

15-03-09

Internationale Steepletochten Waregem 15/03/2009

Gans de week dachten we aan Lesdain voor zondag....Zaterdagavond zetten we nog eens alles op een rij en kozen we uiteindelijk toch voor Waregem. De Mirakelstappers hadden ons vroeger enkele malen ontgoocheld en de voorbije jaren waren we niet meer op de afspraak. Het feit dat ze richting Anzegem, Wortegem-Petegem trokken dit jaar, overtuigde ons.

Rond 8 uur bereikten we de Hippodroom in Waregem...Parkeermogelijkheden in overvloed en een prachtige startzaal waren onze eerste opmerkingen. Ingeschreven en op pad getrokken. De meeste wandelaars die net als wij kozen voor de 42km waren al vertrokken.

Langs de paardenpiste trok de wandeling zich op gang. We flirtten wat met de omgeving van de renbaan en bereikten een woonwijk. Van daaruit liepen we naar de Industriezone Flanders Fields waar we in één van de gebouwen (concordia) werden getrakteerd op een lekkere warme wafel. We waren 3,9 kilometer en voor ons kon de tocht echt beginnen.

Zo dacht de parcoursbouwer ook en hij stuurde ons direct het Spitaalbos in. De afstanden beneden de 20km verlieten ons en wij werden verder door het bos geleid. We verlieten uiteindelijk deze mooie doorsteek. Het zonnetje was van de partij en het was genietend dat we de natuurpaden bedwongen langs het golfterrein van de Carmel. Even een verhard intermezzo bracht ons naar de volgende bosstrook, het Oud Moregembos. Soms was het wat opletten voor de modder, maar subliem bereikten we de rand van het bos. We klapten letterlijk de poort van het bos achter ons dicht en bereikten de oude Stokerij (waar de eerste Wortegemsen zou gebrouwd zijn) en ook snel de controle in het belgisch Marmerbedrijf, waar we tussen de marmerblokken wat konden uitrusten.

Kort na de controle trokken eerst de 20km stappers en wat later de 27km stappers van ons weg. Verharde wegen brachten ons verder, toch viel het ons op hoe rustig het hier was. Een heel leuke veldwegel bracht ons naar enkele statige dreven die ons mooi naar het domein Hemsrode in Anzegem leidden. Het domein gekend om zijn military (paardrijden) parcours, was het volgend ingredient op onze wandelmenu. Genietend bereikten we een kerkwegel die ons afzette in de controle in het klooster te Anzegem. We namen er na een goeie 13km een eerste grote pauze.

We klommen over verharde wegen uit Anzegem en hadden een leuk zicht op het domein Hemsrode waar we net doorwandelden. Boven trokken we met de 42km stappers alleen op pad. Een onverharde wegel leidde ons verder. Een kerkwegel nam het over en heerlijk trokken we verder door het golvend landschap in de omgeving van Gyzelbrechtegem. Boven op de kammetjes hadden we heerlijke uitzichten op de Vlaamse Ardennen (Kwaremont, Kluis,...) en zagen we ook de onvermijdelijke centrale van Ruien liggen. Uiteindelijk bereikten we het Bouvelobos. Een prachtige zwerftocht van modderige...maar ook klimmende en dalende bospaden bracht ons verder. We verlieten het bos en maakten een wijde boog om het centrum en de controle in café tempo te Wortegem te bereiken. We haalden er onze boterhammen boven en genoten wat na van de zeer degelijke eerste 21km.

Een dalende weg leidde ons uit het centrum van Wortegem. We werden herenigd met de 35km stappers en kregen rustige verharde wegen onder de voeten. Die werden even onderbroken voor een doorsteek door een hoeve die gevolgd werd door een karrenspoor. Maar na dit kort intermezzo waren het terug rustige verharde wegen die ons langs het kasteel van Oud-Moregem leidden en naar de degustatie van een Chimay-biertje. We rustten er even uit op een plooistoeltje in het heerlijk lentezonnetje.

Na het proevertje trokken we opnieuw de natuur in. Jammergenoeg onderbrak de parcoursbouwer dit mooie stuk voor een voor ons overbodig lusje van een tweetal kilometer (enkel voor de 42km stappers) die ons over verharde wegen naar de rand van Nokere bracht. Uiteindelijk bracht een gezellige dreef ons terug naar de controle in het marmerbedrijf. Nog 11 kilometer...We namen nog een deugddoende rust.

Genietend in het zonnetje liepen we verder en bereikten we opnieuw het Spitaalbos. Prachtige paden op de rand van het bos, soms nogal modderig, konden ons zeker bekoren. We verlieten het bos en dwarsten de grote weg om een kerkwegel te bereiken die ons zeer mooi afzette aan de laatste controle op het gehucht Heirweg, behorend tot Anzegem.

De laatste 6,5 kilometer hadden nog weinig om het lijf en werden een beetje een terugtocht in mineur....Maar het sprookje kon niet blijven duren en je hoort ons dan ook niet klagen. Verharde wegen (even onderbroken) door stapwegels leidden ons terug naar Waregem, waar de parcoursbouwer ons nogal warrig terugbracht naar de impossante startzaal.

Ondanks dit mindere laatste stuk konden we spreken van een geslaagde tocht. De Mirakelstappers hadden ons in het verleden al minder kunnen bekoren...Bij het afstempelen werden we nog een bloemtje toegestopt en konden we als tevreden mensen, na een deugddoende chimay, terug huiswaarts. Volgende week trekken we bij leven en welzijn richting Ardennen....Hopelijk zijn Franco's voeten volledig hersteld want in het laatste deel kreeg ze weer last van haar vroegere blaren.

IMAG0002

Leuke paden brachten ons uit Waregem

IMAG0003

Na de eerste controle doken we het Spitaalbos in

IMAG0004 IMAG0005

Genieten van het zonnetje en de mooie paden na het verlaten van het Spitaalbos

 IMAG0007

We bereikten de volgende bosdoorsteek namelijk het Oud Moregembos

IMAG0008

Prachtige paden leidden ons door het bos

IMAG0010

Het zonnetje bezorgde ons leuke plaatjes

IMAG0012

Dit pad leidde naar het Hemsrode domein te Anzegem

IMAG0013

Soms was het zoeken naar het juiste spoor

IMAG0014

Een leuke dreef bij het betreden van het Hemsrode domein

IMAG0015

De typische, voor deze streek, kerkwegels doken op bij het binnenkomen van Anzegem

IMAG0018

We klommen uit Anzegem en...

IMAG0019

spiltsten van de andere afstanden

IMAG0021

Opnieuw een kerkewegel zette ons op weg

IMAG0022

Prachtig golvend landschap

IMAG0024

in de achtergrond Kwaremont, Kluisberg,...

IMAG0026

De volgende bosstrook kwam er aan....

IMAG0027

namelijk het Bouvelobos

IMAG0028

Prachtige bospaden brachten ons door het bos

IMAG0029 IMAG0031

IMAG0033 IMAG0035

Nog meer plaatjes uit het Bouvelobos

IMAG0036

Niets dan tevreden gezichten bij het verlaten van het bos

IMAG0038

De kerk van Wortegem

IMAG0039

De controle te Wortegem in café tempo

IMAG0040

Duidelijke aanduidingen bij het betreden van dit privé domein

IMAG0041

Dwars door de boerderij

IMAG0042

Langs het Kasteel van Oud Moregem naar...

IMAG0044

een gratis proevertje van Chimay

IMAG0043

Tijd om wat te genieten

IMAG0046

Direct opnieuw de natuur in...

IMAG0047

over leuke paden en...

IMAG0048

heerlijke dreven naar...

IMAG0049

de volgende controle, waar we tweemaal kwamen, een marmerbedrijf

IMAG0050

Een kijkje in de controle....Tafels en  stoelen tussen de marmerblokken

IMAG0051 IMAG0052

En direct na de controle opnieuw de natuur in over heerlijke paden

IMAG0053

We ruilden het bos voor een kerkwegel die ons naar Anzegem (Heirweg) bracht voor de laatste controle

IMAG0054

De prachtige aankomst- en vertrekzaal op de Hippodroom in Waregem

20:51 Gepost door krist in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

08-03-09

Marsen van Aalter 08/03/2009

Zaterdag bleven onze wandelschoenen in de kast. Mijn werkgever organiseert ieder jaar begin maart een fabrieksverkoop. Aangezien ik dien in te staan voor de volledige organisatie, dien ik dan ook aanwezig te zijn. Dan maar zondag op pad getrokken....

Onze keuze viel verrassend op Aalter, ondanks het ruime wandelaanbod...Aarschot, Herne, De Panne, Vlamertinge, Rollegem,... allemaal stuk voor stuk tochten waar we de laatste jaren één of meerder malen aanwezig waren. Wandelklub Aalter organiseerde voor de dertigste maal hun Marsen van Aalter en beloofden een parcours tot 38 km in en rond het groene dorp Maria-Aalter. Ze pasten ook al hun consumptieprijzen aan tot 1€. We waren er nog nooit en wilden het er wel eens op wagen.

In de gietende regen bereikten we de prachtige startzaal op het Sportpark van Aalter. Naast het zwembad (in hetzelfde gebouw) wachtte de keurig verzorgde startzaal blijkbaar op heelwat volk, want ze was zeer ruim. Bleek dat wie de afstand van 35 of 38km koos. Eerst de 30km moest wandelen en vervolgens respectievelijk een lus van 5,6 of 8km hoefde te stappen. We maakten ons daar voor het ogenblik weinig zorgen in en trokken op pad voor de eerste 30km. Het bleef gieten buiten... en dat was onze eerste zorg.

We dwarsten direct de E40 en liepen even door de Sterrewijk. Vrij snel doken we de natuur in. Een geimproviseerd pad leidde ons door een maisstoppelveld. Even een verharde weg en al snel terug de natuur in. Een prachtige aaneenschakeling van natuurpaden, privédomeinen en hoevedoorsteken leidde ons verder. Het enig minpuntje was de paraplu en de regen....Een rustig verharde weg leidde ons naar Kruiskerke waar na 6,1 km de eerste controle was opgetrokken. Tijd voor koffie...

Na de controle bleek het gestopt met regenen. De 12km stappers verlieten ons en we trokken via een heerlijk karrenspoor richting de Vorte Bossen. Een prachtig bosgebied dat we over heerlijke bospaden doorkruisten. Na de Vorte Bossen volgde enkele rustige verharde wegen die ons naar de controle in Sint-Maria-Aalter brachten na 12,5km. Geleidelijk kwam een lentezonnetje ons vergezellen...We treurden er niet om.

De 30km stappers trokken hier alleen op pad voor een lus van 8,8 kilometer. Een heerlijk natuurpad tussen de sparren bracht ons bij de E40, die we dwarsten. Na de brug verraste de parcoursbouwer ons. Hij stuurde ons door een privédomein naar een heerlijke wegel, die we een tijdje volgden. Jammergenoeg liep deze wegel parallel aan de E40 en moesten we het geluid van de voorbijrazende wagens erbij nemen. Een statige dreef leidde ons van de E40 naar de rand van Sint-Joris-Beernem, waar we enkele heerlijke paden voor de voeten kregen. We dwarsten opnieuw de E40 en kregen een lange verharde weg voor de voeten. Het minste stuk van het parcours bracht ons terug naar de controle in Sint-Maria-Aalter.

Veel volk in de controle....opvallend veel Vaartlandstappers en Heuvellandstappers, bleek dat beiden met een bus naar hier waren gekomen. Wij trokken na de innerlijke mens te hebben versterkt opnieuw op pad voor 8,7km die ons zouden terugbrengen naar de startzaal. Een prachtig fietspad leidde ons uit Maria-Aalter naar het volgend bosgebied Hooggoed. De 21kmstappers mochten er vroeger aan beginnen dan de 30km, die nog een extra lusje kregen in een in aanlegzijnd stukje bos. Uiteindelijk trokken we samen door het prachtig Hooggoed en volgde de heerlijke bospaden elkaar op. De steeds meer aanwezige zon bezorgde ons heerlijke plaatjes. We verlieten Hooggoed en rustige wegen brachten ons terug naar de startzaal. We rustten even wat uit in de drukke startzaal bij een koffie en trokken vervolgens opnieuw op pad voor de lus van 5,6 kilometer.

Dit extra lusje liet ons volledig Aalter, de stad van Pieter de Crem, zien. We liepen over de ring, langs de brandweer, door de winkelstraat, door een heerlijk park (de Warande)....uiteindelijk naar een controle. Van hieruit was het nog 2,6km. We kregen eerst een weide doorsteek en vervolgens een doortocht over het marktplein om terug te wandelen naar de startzaal.

Onze keuze voor Aalter was niet verkeerd. De eerste 30km waren heel goed (op uitzondering van een drietal km op de lus in Maria-Aalter) met zeer veel onverhard. De lus van 5,6km bleek achteraf wat overbodig (zuiver stadswandeling...). De organisatie en de prijzen (alles aan 1€) waren meer dan in orde. Dus als een tevreden mens trokken we huiswaarts, klaar om een week lang de werkstress te trotseren.

 

IMAG0002

De eerste kilometers, dwars door het maisveld in de gietende regen...

IMAG0003

Een leuke dreef tussen witte berken

IMAG0004

Er werd hier duidelijk gezocht om de wandelaars natuur te bieden

IMAG0007

Veel privé domeinen werden aangedaan

IMAG0008

Hier liepen we dwars door een prachtige hoeve

IMAG0009

Een prachtige dreef leidde ons uit deze hoeve

IMAG0010

Wat volgde was een stukje verhard richting de controle in Kruiskerke

IMAG0011

Na de controle doken we opnieuw de natuur in

IMAG0012

Tijd voor enkele leuke plaatjes

IMAG0014

We betraden de Vorte Bossen

IMAG0016 IMAG0017

De regen maakte plaats voor een lentezonnetje

IMAG0019

Heerlijke bospaden brachten ons door de Vorte Bossen

IMAG0021

Een leuk vijvertje midden in de bossen

IMAG0022

We bereikten de controle in Sint-Maria-Aalter

IMAG0024

Direct na de controle...opnieuw natuurpaden tussen de sparren

IMAG0025

Eén van de weinige toeschouwers langs het parcours

IMAG0026

Een heerlijk karrenspoor....Gelukkig heb je het geluid er niet bij want we liepen hier parallel met de E40

IMAG0027

Deze typische dreef voor de streek leidde ons weg van de E40

IMAG0028

Een mooie rij jonge wilgen in het zonnetje

IMAG0031

Een vervelend stuk (het minste stuk van het parcours) bracht ons terug naar de controle in Maria-Aalter

IMAG0033 IMAG0034

We verlieten Maria-Aalter op een mooi fietspad

IMAG0035 IMAG0038

En kwamen geleidelijk in het volgend natuurgebied...

IMAG0037

namelijk het Hooggoed

IMAG0040 IMAG0043

Begeleid door de zon dwarsten we het Hooggoed

IMAG0044

Een leuke wegel als afsluiter van onze doorsteek door het Hooggoed

IMAG0045

Deze weg bracht ons terug naar de startzaal na de eerste 30km

IMAG0046

Controle na 30km in deze prachtige startzaal

IMAG0047

We trokken opnieuw op pad voor een lus van 5,6 kilometer en liepen door een heerlijk park....namelijk de Warande

IMAG0048

Tussen de moderne flatgebouwen in het park staat een oude molen, blijkbaar het hoogste punt van Aalter met zijn 26m boven de zeespiegel.

IMAG0050

De eendjes in het Warandepark

IMAG0051

In de lus van 5,6 kilometer hadden we na 3km een rust.

IMAG0052

Toch nog een klein beetje natuur in deze overwegend verharde lus...

IMAG0053

We liepen volledig door het centrum... en wandelden langs de kerk en...

IMAG0054

over het marktplein met zijn kiosk

20:24 Gepost door krist in Algemeen | Permalink | Commentaren (1) |  Facebook |

01-03-09

Marche des Perce-Neige Laneffe 01/03/2009

Na ons wandelavontuur van gisteren in Braives bleven we in de streek rond Namen logeren. Een goed verzorgde bed&breakfast in een leuke kasteelhoeve bezorgde ons een deugddoende nachtrust en een heerlijk ontbijt. Na het ontbijt stelde we beiden vast dat we de avonturen van gisteren goed verteerd hadden. We konden ons vandaag op de terugweg naar huis aan een nieuw wandelavontuur wagen.

We kozen voor de Marche des Perce-Neige in Laneffe, ingericht door les Godasses de Fraire. Laneffe is een deelgemeente van Walcourt en ligt op de weg van Charleroi naar Philippeville. Franco navigeerde mij als copiloot perfect door het grijze landschap rond Charleroi en na 45 minuten bollen stonden we vanuit ons logement bij de startzaal in Laneffe.

Vanuit de goedgevulde startzaal vertrokken we voor een zwerftocht van 21 kilometer. We klommen lichtjes uit het dorp en lieten  de 4 en 6 kilomters stappers achter. We trokken naar het bois de Nandrivau. Heerlijke bospaden brachten ons door het bos naar een heuvelrug. We verlieten het bos en een heerlijk slingerend natuurpad bood ons prachtige vergezichten. Het natuurpad mondde uit, na het passeren van een leuke brug, in het centrum van Fraire waar de eerste controle was opgetrokken.

Na de eerste pauze trokken we op pad voor een stuk van 9 kilometer. We verlieten Fraire via een leuke wegel langs de kerk en enkele heel rustige onverharde wegen brachten ons naar het volgend bos, le foret domaniale de Morialmé. We liepen dieper het bos, waar de 12km stappers ons verlieten. We dwarsten de grote weg en liepen constant op de rand van het bos over soms drassige boswegen verder. We verlieten uiteindelijk het bos en kwamen terug in de bewoonde wereld voor de controle die was opgetrokken in Thy-le-Bauduin.

Na de controle wandelden we terug naar het bois Saint-Martin. De houthakkers waren ook op zondag naarstig bezig met zagen en het vele mooie hout te stapelen. Het was soms zoeken naar het goeie spoor in de drassige boswegels. Uiteindelijk pikten we de 12km stappers weer op en over heerlijke paden daalden we af naar de laatste controle in een garage. Nog even rusten...

De laatste 1.5 kilometer brachten ons over verharde wegen terug naar het centrum en startzaal in Laneffe. Nog steeds was de startzaal goed gevuld... toch één bekende want ook Peter uit Mol had na Braives vandaag gekozen voor Laneffe.

Deze tocht had ons echt kunnen bekoren....zeer veel onverhard en natuur (soms wat modder), maar zeer rustig en verzorgd en dit bij een heerlijk lentezonnetje... wat wil een mens meer. Het was een meer dan waardige afsluiter van een super leuk weekend....zeker voor herhaling vatbaar. Het zal voor volgend weekend niet zijn, want zaterdag is het fabrieksverkoop op het werk en moet ik aan de slag dus blijven de wandelschoenen zaterdag in de kast. We halen zondag wel onze schade in....

 

IMAG0070

De bed&breakfast waar we zaterdagnacht verbleven

IMAG0069

Het terras en de omgeving van de bed&breakfast

IMAG0071

We zijn gestart op de wandeling in Laneffe en klommen uit het dorp richting bos

IMAG0072

We bereikten le bois de Nandrivau

IMAG0073

Een leuke vijver in het bos

IMAG0074 IMAG0075

Leuke bospaden brachten ons naar een heuvelrug

IMAG0076

Vanop de heuvelrug hadden we prachtige vergezichten

IMAG0077

Een leuk onverhard pad bracht ons naar Fraire

IMAG0078

Onder een brug liepen we dorpskom van Fraire binnen

IMAG0079

Het centrum van Fraire

IMAG0080A

We verlieten Fraire en kwamen langs een leuke kapel ter ere van St-Ghislain

IMAG0081

We wandelden door het foret domaniale de Morialmé

IMAG0082 IMAG0084

Wat volgde was een leuke aaneenschakeling van mooie bospaden

IMAG0083

Het vele hout lag te wachten om opgehaald te worden...

IMAG0085

De laatste controle

IMAG0086

Het centrum van Laneffe, start- en aankomstplaats van onze wandeling

19:11 Gepost door krist in Algemeen | Permalink | Commentaren (3) |  Facebook |