Mijn wandelavonturen

Na onze avonturen van gisteren bleven we wat langer in  bed liggen dan gewoonlijk en kozen voor een tocht in West-Vlaanderen. Onze keuze viel op de Heuvelllandstappers en hun wintertocht vanuit Kemmel. Een ideale uitvalbasis om de troeven van het heuvelland nogmaals te bewonderen.

Er was geen parkeerplaats meer te vinden in de buurt van de startzaal, dus lieten we onze wagen op de weg naar Wijtschate achter en wandelden we rustig naar de startzaal. Bleek dat de aangekondigde 15 kilometer er 18 waren, waarover wij zeker niet treurden. Maar bleek ook dat de 18 kilometer bestond uit 2 lussen (één van 8.3 en één van 10.1km). Dat maakte meteen ook duidelijk waarom het zo druk was in de startzaal.

We waren dan ook blij dat we na de traditionele administratieve verplichtingen de startzaal konden verlaten en de rust konden opzoeken. We dwarsten het traditionele vierkante plein van Kemmel en doken de tuin van het kasteel in, die we een tijdje volgden. We verlieten het park en enkele leuke paden brachten ons heel beneden. We waren weer direct gecharmeerd van deze streek...de rust, de vergezichten,... Maar al snel beseften we dat er ook moest geklommen worden. We kregen de Monteberg onder de voeten. Boven daalden we op een natuurpad heerlijk af en wandelden we door de wijngaarden en over heerlijke paden door het provinciaal domein Kemmelberg naar de café de Monteberg. Hier dwarsten we de weg en volgenden we een smalle golvende weg met prachtig uitzicht op de Zwarte, Rode en Katsberg. De traditionele vierkante toren van Loker dook ook weer op en genietend werden we afgezet aan de voet van de Kemmelberg. Een heerlijk natuurpad bracht ons bij de begraafplaats aan de achterzijde van de Kemmelberg. We werden niet getrakteerd op een kasseiklim van 23%. We bereikten wel de top via een alternatief parcours, namelijk de afdaling die Gent-Wevelgem gebruikt om de gevaarlijke afdaling van 23% te vermijden. Op de top doken we het bos in en daalden via enkele trappen naar de Lokerstraat die we volgden om opnieuw het centrum van Kemmel te bereiken na een heerlijke lus. Tijd om wat uit te rusten in een plaatselijke kroeg en niet in de overvolle startzaal.

De tweede lus (van 10.1km) bracht ons via een statige bomenrij uit Kemmel en op rustige verharde wegen richting Ieper. Na de splisting wandelden de 18 kilometerstappers nog dieper richting Ieper, steeds over verharde wegen. We kregen Dikkebusvijver in het vizier en net als we het idee kregen naar de vijver te moeten, stuurde de parcoursbouwer ons door een hoeve over een heerlijke onverharde wegel naar het kriekbos. Van hieruit zagen we de kemmelberg en Kemmel dorp liggen een viertal kilometer verder. Het was dan ook een zo goed als kaarsrechte weg die ons ééntonig terugbracht tot bijna centrum Kemmel. Tot overmaat van ramp was de wind hevig komen opsteken en was het wind tegen. Beukend bereikten we de dorpskom waar ons nog een leuk doorsteekje langs een beek werd aangeboden voor we de startzaal bereikten.

Twee totaal verschillende lussen waren de ingredienten van deze tocht. Geef ons maar lus 1 met natuur en klim- en daalwerk, maar we begrijpen dat het in deze periode van het jaar niet zo evident is. Je hoort ons niet klagen na een leuk wandelweekend. Nog twee dagen werken en ik heb 12 dagen verlof....Wat wil een mens meer?