Mijn wandelavonturen

Rond 7 uur startte ik de 31km lange wandeling met een heerlijke zwerftocht door het Lozerbos. Bij het verlaten van het bos werden we van de andere afstanden gesplitst en een streep beton leidde ons naar een heerlijke aaneenschakeling van stapwegels. Deze brachten ons op grondgebied Nazareth en nu en dan langs de Plezierbeek. Uiteindelijk kwamen we opnieuw bij de overige afstanden. Maar voor even want samen met de 6km stappers trokken we naar  de controle in de voetbalkantine van VK Lindenhoek.

Na de controle dwarsten we de grote weg en een heerlijke pad zette ons af op een kasseiweg. We kwamen voor even weer bij de andere afstanden. Na een nieuwe splitsing leidde een saai stuk beton ons naar de controle in Ouwegem.

Hier stond een lus geprogrammeerd. We werden uit het centrum van Ouwegem geleid en zag snel het glooiend landschap rond Mullem en Huise liggen. We klommen op naar de Lange Ast. Hier scheiden we opnieuw van de andere afstanden. We daalden de Lange Ast af om de Bekemolen te ronden. Een heerlijke stapwegel stuurde ons naar het pittoreske Mullem. Langs de kerk trokken we naar het spaarbekken. Het Rooigemsebeek wandelpad nam ons op sleeptouw en liet ons heerlijk opklimmen naar het centrum van Huise. Door de open vlakte daalden we naar Ouwegem. De traditionele stapwegels brachten ons terug naar de controle.

Na de controle verlieten we opnieuw Ouwegem en trokken opnieuw richting Huise. We liepen langs de Huisekoutermolen naar een heerlijke natuurdoorsteek die ons in Lede bracht. De 30km stappers werden nog op een ommetje langs het kasteel van Wannegem getrakteerd. Om via de Huiseponteweg (op deze kassei zag ik enkele weken terug de Ronde van Vlaanderen voorbij denderen) door de velden terug richting Lozer te trekken. We sloten deze degelijke tocht af met een prachtige doorsteek door het domein van het kasteel van Lozer.

 

De Super Klypetocht, georganiseerd door wandelclub de Chatons uit Ronse, staat bij de lange afstandwandelaars gekend als een zware maar heel mooie tocht. Dit laatste was duidelijk merkbaar toen ik zaterdagmorgen in de startzaal toekwam. Een lange rij wachtenden aan de inschrijftafel was het eerste waarmee ik geconfronteerd werd. Rik stond halfweg de rij en bracht een kaart mee voor mij. Ik zorgde voor de koffie en rond 6u gingen we van start voor 60km wandelplezier.

 

We verlieten het centrum en werden naar de flanken van de Scherpeneberg en de Hotond gestuurd. Meestal verhard klommen en daalden we over de flanken om uiteindelijk de eerste controle te vinden in het domein Heynsdaele.

 

Na de controle trokken we terug richting Hotond. Een spectaculaire weide-afdaling, gevolgd door een onverharde klim waren de volgende ingredienten. We werden rond de afdaling van de Rampe geleid. Een bonkig kasseitje en een licht oplopend natuurpad zetten ons af op de grote weg van de nieuwe Kwaremont. Maar voor even... prachtige natuurpaden leidden ons door het Feelbos. Een steeds oplopend verhard pad bracht ons naar de top van de Oude Kwaremont. De kasseiweg leidde ons naar het dorp en de controle.

 

Na de controle daalden we verder over de kasseitjes. We werden natuurlijk onverhard opnieuw omhoog gestuurd. Tussen de velden zwerfden we naar de Patersberg, die we vie het smalle onverharde paadje beklommen. Via jeugdhuis Krdju liepen we naar de volgende natuurdoorsteek, een heerlijk passage door een privé-domein. Na een volgende klim en een zompige weidepassage bereikten we Zulzeke. De cafébaas was vroeger wakker dan vorig jaar en ontving ons met open deur. Met een cola laafden we onze dorst.

 

Na de controle trokken we op pad voor een lus. We trokken richting Kortekeer en Koppenberg. De parcoursbouwer bleef trouw aan zijn principes en stuurde ons direct weer de natuur in. Een vettige klim in het Elenebos was het volgende ingredient. We daalden in ware survivalstijl over de modderige paden en tussen de takken naar de verharde weg die ons naar de verharde klim van de Kortekeer leidde. Boven doken we weer de natuur in en door het maisveld bereikten we heerlijk opnieuw het Elenebos. Vettige heerlijke bospaden leidden ons over een beekje en het bos uit. Een heel stevige klim gevolgd door een gevaarlijke (veel losliggende stenen) afdaling zetten ons af in de velden rond Zulzeke. Snel stonden we terug in de cafécontrole van daarnet. We waren halfweg.

 

Achter de kerk van Zulzeke trokken we ons opnieuw op gang over enkele zompige kerkwegels. De beiaardwandeling leidde ons tussen de velden. Wat volgde was een lange onverharde klim naar een plateau. Via de kasseien van de Patersberg daalden we van het plateau. Door de oplopende velden kregen we het kerkje van Kwaremont opnieuw inzicht. Eénmaal we dit kerkje bijna hadden bereikt, stuurde de parcoursbouwer ons opnieuw naar beneden en via een karrewegel naar de grote weg van de nieuwe kwaremont. Weer maar voor even...we verlieten de weg voor een zeer stevige klim tot aan het kerkje van de Kwaremont. Zware kost dit stuk..Ik was blij toen ik de controle zag. Net als vorig jaar trakteerde ik er mijzelf op 2 stukken taart. Het was bijna 12 uur en we waren 39km ver.

 

Met verse krachten verlieten we het dorp, dwarsten de grote weg en daalden stevig. De verharde klim Pensemont stuurde ons naar het Kluisbos. Door het bos klommen we naar het café de Vierschaar. Een lus bracht ons door het bos voor we de top van Cote de Trieu bereikten. Verhard trokken we via ’t Oud Konijntje opnieuw naar de controle in domein Heynsdaele. Nestor verwelkomde ons er. We rustten er even uit. Nog een goeie 12km.

 

We trokken terug naar de Hotond.Een heerlijke aaneenschakeling van natuurwegen gevolgde door een zompige weideafdaling bracht ons opnieuw in een dal. Een verharde klim leidde ons naar de volgende bospassage (privé domein). Een heel stevige klim (waar touwen konden worden gebruikt) verder bereikten we de grote weg van de Hotond, die we dwarsten. We daalden door het bos naar de Wittentakkapel. Verhard daalden we naar het domein St-Hubert. We rondden de vijver om uiteindelijk de controle te vinden op 4.9km van het einde.

 

Wie dacht dat de laatste loodjes een uitloper gingen worden, hade het verkeerd voor. Het werd een zwerftocht over de flanken van de Kruisberg. Het park boven en de kasseiweg brachten ons terug naar het centrum. Door de straten van Ronse vonden we de startzaal terug na een prachtige maar inderdaad zware tocht (volgens ik lees van andere wandelaars een hoogte verschil van 1450m). Voldaan en zeker moe trok ik terug naar huis.

Zaterdag naar Baasrode gereden om er deel te nemen aan de 50km lange winterwandeling in Vlassenbroek. Iets voor 7 uur verliet ik Baasrode om langs de Schelde naar Sint-Amands te wandelen. Hier verlieten we de Schelde en trokken we door het dorp naar de gekende spoorwegbedding uit de Dodentocht. Die bracht ons naar Oppuurs. Waar we in de voetbalkantine de eerste controle vonden na 10km. We werden er getrakteerd op een appel.

 

Wat volgde was een lus van 10km. Die bracht ons over veel natuurwegen door de vallei van de Lippeloose beek naar de rand van Lippelo. Het was veel warmer in vergelijking met vorige week en het landschap in Klein-Brabant lag er grauw bij. Toch kon deze lus mij bekoren. Ik genoot dan ook hartelijk van de aangeboden boterham in de controle na 20km.

 

Het volgende stuk zou ons terugbrengen naar de startzaal in Baasrode. We werden door de dorpskom uit Opppuurs geleid. Tussen de velden trokken we naar Sint-Amands. Flirtend met een oude spoorlijn bereikten we het station van Baasrode-Zuid. Tal van wandelwegen zetten ons opnieuw af in de startzaal, waar we de derde controle vonden na 30km.

 

Door de dorpskom van Baasrode liepen we achter de kerk, langs het veerpont, de scheldedijk op. Die volgden we een hele tijd. Even daalden we acher de dijk het natuurgebied van Vlassenbroek in. Na een rondje door het natuurgebied klommen we opnieuw de dijk op. We wandelden op de dijk tot bij de controle dicht bij het kappelletje van Vlassenbroek na 38km.

 

Na de controle verlieten we het idyllische plaatsje en een heerlijk vettig pad langs een beekje nam ons op sleeptouw. Bij het verlaten van het pad werden we op jenever getrakteerd na 39.6km.

Uit de editie van 2009 wist ik dat het stuk,dat volgende naar de brouwerij van de Malheur, één van de minste stukken uit de tocht was. We werden verhard tussen de huizen naar een industriezone geleid. De kleine afstanden verlieten ons en ik werd de industriezone ingestuurd. Bij de grote weg werden we vroeger links afgestuurd om de brouwerij te bereiken...nu echter rechtsaf....dieper de industriezone in. Wat volgde was erbarmelijk een verharde weg leidde ons naar een drukke weg (zonder fiets- of voetpad) waar de auto’s langs ons zoefden. We volgden een hele tijd deze weg. Een drassig pad nam het even over maar snel volgde de volgende grote weg (nu wel met fietspad). We bereikten het station van Baasrode-Noord. Een wandelaar zat er op een vangrail ...”waar blijft die controle” stamelde hij. Ik sprak hem moed in, terwijl ik zelf wanhopig uitkeek naar de controle. Een wijde boog rond het station en een geimproviseerd natuurpad leidden ons uiteindelijk naar de brouwerij en maakten een einde aan een erbarmelijk stuk parcours. Ik liet er mij een bruine van 12° smaken....mocht wel na 48 km.

Een stuk langs de spoorweg en een pad door het open veld brachten ons uiteindelijk terug naar de startzaal. Ik nam mijn T-shirt in ontvangst en werd nog een croque monsieur aangeboden voor ik naar huis reed. Als er in de toekomst gewerkt wordt aan de laatste 10 kilometer, kan er gesproken worden van een geslaagde tocht.

 

 

De thermometer wees -12°C toen ik startte uit de statige startzaal in Cortil-Noirmont, een plaatsje in Waals-Brabant tegen de grens met de provincie Namen. Rustige wegen en enkele leuke paden lieten ons wat rondzwerven in het kleine dorp. Een ijskoud stuk in het openveld bracht ons naar Chastre. Etienne haalde me bij en voor de rest van de dag zouden we samen optrekken. Enkele wandelwegen verder bereikten we een grote "kasteelhoeve". Het startsein om de natuurpaden te laten opduiken. Over deze paden vonden we de eerste controle in Blanmont na een kleine 9 kilometer.

We klommen langs enkele mooie vijvers uit het dorp en werden op het plateau over golvende rustige wegen gestuurd. We bereikten het nietige Nil Pieurreux en volgende de Promenade de l’Orne. Dit pad stuurde ons heerlijk kronkelend langs het riviertje de L’Orne. Nu ons over een brugje, dan weer langs het water of door een tunnel. Het bleef vriezen, maar voldaan bereikten we de tweede controle in Hevillers. Tijd voor een opwarmertje...

Na de controle stuurden enkele leuke wegels ons weg. Over natuurpaden liepen we langs Bois du Chenoy. Een heerlijke aaneenschakeling van natuurwegen bracht ons naar bois de l’Heuchère. Onze natuurzwerftocht eindigde met enkele pittige klimmetjes die ons afzetten in de controle in La Roche. Tijd om wat bij te praten met Herman en Nicole en met Mark en Serge, die er aan de koffie zaten.

Hier dienden we een lus te trekken. Prachtige natuurpaden leidden ons uit het dorp en over de spoorweg. Na het dwarsen van de grote weg klommen we over een kasseiweg door Tangissart. Boven nam een prachtig natuurpad het over. Het trok een prachtige afdaling (Steven liep er ook uitgebreid te genieten) tot bij een half toegevroren beekje. We slingerden langs het beekje tot een zeer stevige klim ons wegstuurde van het beekje. Een afdaling later stonden we bij de ruines van de abdij van Villers-la -Ville. De Abdij van Villers is een voormalige cisterciënzerabdij, waarvan bijzonder indrukwekkende ruïnes bewaard bleven. We liepen langs en door de abdij die baadde in de zon. Langs een grote weg verlieten we de omgeving van de abdij. Snel klommen we door een heerlijke poort over een kasseiweg weer de natuur in. Bij de rivier La Thyle vonden we geen pijlen meer. Iemand van de organisatie kwam aangelopen en stuurde ons de juiste weg op. Natuurwegen langs de Thyle...Gelukkig herinnerde ik me dit stukje uit de editie van 2010 (toen liepen we in de andere richting). Zekere 2 kilometer waren er geen pijlen meer te zien. Maar ik bleek een goede gids want door het zanderig bosje vonden we de controle in La Roche terug. Nog 22km...

Langs het station liepen we uit het dorp. Een pittige klim verder passeerden we de kerk van Sart-Messire-Guilliame. Van hieruit stuurde de parcoursbouwer ons prachtig rond een kapel. Landwegen in de open velden namen het een tijdje over. Een bonkig kasseitje langs Chateau de Bierbais leidde ons terug naar de controle in Hevillers.

Het parcours flirtte vervolgens een tijdje met de spoorlijn. Een heerlijk karrenspoor veranderde in een éénmanspad en dat stuurde ons over de spoorweg. We daalden opnieuw naar de vallei van de l’Orne. En langs een gigantisch optrekje met prachtige vijvers werden we naar een kerkwegel geleid dat ons terugbracht naar het centrum van Blanmont, waar we opnieuw de controle vonden nog 11km...

Een mooi pad leidde ons uit Blanmont en rustige wegen brachten ons  naar Perbais. Van hieruit wandelden we  over rustige wegen door de open velden naar Ernage. De koude wind bezorgde me nu en dan rillingen. Het parcours kon me hier ook niet meer opwarmen, wat een contrast met daarnet... In Ernage rustten we een laatste maal in de startzaal van 2 jaar terug.

Twee kerkwegels waren de inleiding van de laatste 6 kilometer. Rustige wegen namen het over en brachten ons op de rand van Gembloux waar we op 3 kilometer van het einde de laatste controle vonden.

Een stukje spoorwegbedding, een bonkig kasseitje en een rustige uitloper brachten ons terug naar de start. Mijn eerste 50km van 2012 zat er op. Het werd een echte ijsdag (gestart bij -12°C en geeindigd bij -4°C).....maar ik had echt genoten van deze heerlijke wandeling door Waals-Brabant.

Vandaag mijn wagen niet moeten uithalen om te wandelen, de startzaal lag namelijk 500 meter van mijn deur. Rond 7 uur in een miezerige regen ging ik van start voor het parcours van 25km.

Het cultuurpad leidde me naar de Leievallei. Na het dwarsen van de Leie trok ik over een stukje onverhard jaagpad verder. Een éénmanspad zette me af in de nieuwe wijk op de Schonekeer. Na een rondleiding in de wijk bracht een wandelpad ons naar het Biezeveld. We rondden de visputten. Leuke wegels leidden ons tot bij de spoorweg. Langs de spoorbaan wandelden we opnieuw naar de woonwijk. Op een speelpleintje waren alle pijlen verdwenen. Op mijn gevoel trok ik richting centrum Lauwe. Na een hele tijd vond ik de gele pijltjes terug. Hier en daar maar....uiteindelijk vond ik zoekend de controle in de jongensschool in Lauwe. De Heuvellandstappers onder leiding van parcoursbouwer Gilbert deden er hun beklag. Ik kon hun verhalen alleen maar beamen en trok opnieuw op pad. Ik kwam tot de vaststelling dat ik opnieuw op een lussenwandeling zat want we dienden hier driemaal in deze controle te komen.

De eerste lus leidde me over een wandelweg langs het kerkhof naar 't Kraaienveld. Enkele leuke wandelpaden brachten mij in de Kleine en Grote Molenstraat op de rand van de industriezone de LAR. Een nieuw aangelegd zompig natuurgebiedje bezorgde me natte voeten voor ik de afdaling over natuurwegen langs de Bramier inzette. Langs de oefenvelden van Rac Lauwe stuurde men ons door een hoeve naar de oefenvelden van concurrent WS lauwe. Van de oefenvelden was ik direct terug in de controle.

De tweede lus sleepte zich op gang over Lauwse verharde wegen. Na een tijdje nam een paardenwegel het over. De nieuwe brug over de spoorweg in de Dronckertstraat zette ons op weg naar het natuurgebied tussen Lauwe en Aalbeke. Het begon steeds meer te regenen. Het was in deze natuurzone ook steeds zoeken naar het juiste spoor. Maar onze natuurdoorsteek werd gevolgd door een éénmanspad dat ons naar het station in Lauwe leidde. Van hieruit wandelden we terug naar de oefenvelden van Rac Lauwe. Via een alternatief parcours bereikten we opnieuw de controle.

Over het dorpsplein van Lauwe verlieten we voor de laatste maal de controle. Verharde wegen brachten ons steeds verder weg uit het centrum. Bij de paardenmanege Hof Ter Beke werden de 25kmstappers nog verder wegggestuurd. Enkele leuke wegels zetten ons af op het jaagpad langs de Leie. We volgden de Leie een hele tijd tot bij de brug tussen Wevelgem en Lauwe. Een leuk rondje langs de Abdijhoeve was het slotstuk van een natte, zompige tocht over toch wel een degelijk parcours.

Vandaag 26km gewandeld vanuit Ruien-Kluisbergen. Het parcours bestond uit het parcours van de 6km+18km.

Ik wandelde eerst de lus van 6km. Die bracht ons via een verharde oude spoorwegbedding naar Berchem-Kluisbergen. Hier werd na een goeie 3 km onze kaart voor de eerste maal afgestempeld. Tegen de wind over rustige verharde wegen trokken we terug richting Ruien. Enkele kerkwegels zetten ons af in de startzaal na een kleine 7 kilometer.

Nu vatte ik met mijn companen (Danny, Jan en Johan) het parcours van de 18km aan. Over het Ruienplein en via enkele kerkwegels verlieten we Ruien. Rustige wegen en een stukje natuur op de oude spoorbedding leidden ons naar de voet van de Kluisberg. Een zeer vettig pad rond een stuk bos zette ons op weg  naar de flanken van de Kluisberg. We klommen steeds hoger en de natuurpaden maakten plaats voor een verharde weg "Enclus du haut" genoemd die ons naar de top van de Kluisberg bracht. We trokken bij de startplaats van de traditionele 50km (later op het jaar) en daalden daar over verharde wegen. Kerkwegels brachten ons een tweede maal terug naar de startzaal.

Op dezelfde manier verlieten we opnieuw Ruien maar uiteindelijk werden we over verharde wegen de Schelde overgestuurd en denderden we West-Vlaanderen binnen. Een zeer vettig karrenspoor leidde ons vervolgens door de Scheldemeersen langs enkele mooie oude Schelde armen naar Waarmaarde en verder naar Kerkhove. Hier dwarsten we opnieuw de Schelde en bereikten we opnieuw Berchem en de controle. Nog 6.4km..

We verlieten op dezelfde wijze Berchem maar werden nu niet over winderig verharde wegen gestuurd maar opnieuw naar boven de Kluisberg. We klommen eerst verhard, een heerlijk bospad leidde ons uiteindelijk naar de top bij de Vierschaar. Prachtige bospaden lieten ons terug dalen en de traditionele kerkwegelks brachten ons terug naar de startzaal.

Heerlijke stukken wisselden op deze wandeling af met mindere stukken...Kon het parcours mij nog bekoren.... de opbouw met al die lussen steeds terug naar de startzaal is niet mijn meest geliefkoosd parcours. Maar laat ons niet klagen de aangekondigde regen bleef uit. 

 

De wandelkalender voor zaterdag 14/01/2012 had weinig speciaal in petto. Embourg was me te ver, daarom koos ik net als vorig jaar voor Marcheurs de la Sylle. Dit jaar organiseerden ze vanuit Silly en niet als vorig jaar uit Bassilly. Bij mijn aankomst viel me direct op dat de startzaal hier veel kleiner was en niet al te ruim.

Voor mij geen probleem, ik was gekomen om 26km te wandelen en niet in de zaal te zitten. Twee leuke paden stuurden me direct een heuvelrug op. Boven dwarste ik een grote weg en bij een benzinepomp verlieten de 4km stappers ons. Langs een licht opklimmende grote weg trok ik verder. Boven werden we linksaf gestuurd en in dalende lijn werd onze kaart al voor de eerste maal afgestempeld na 2.8km in Gondregnies.

Het was nog halfduister als ik het dorp verliet. Langs een hoeve bereikte ik een oplopend karrenspoor. Ik had gezien dat we tweemaal in de controle dienden te komen in Gondregnies en ik had nog geen splitsing gezien. Ik begon te twijfelen, maar boven het karrenspoor dook de splitsing op. We werden over een golvend parcours naar Thoricourt gestuurd. In het centrum van Thoricourt rondden we de kerk voor we de tweede controle vonden.

Wat volgde was een lus. Begon wat vervelend langs de Rue d'Horrues maar snel nam een onverharde weg het over. Die leidde me tussen de lichtjes bevroren velden naar een mooi stuk bos (Bois de Cambron). Op de rand van het bos trokken we naar het kasteel van Thoricourt. Een majesteuse laan leidde ons terug naar de controle in Thoricourt na 13.5km.

Na de controle verliet ik definitief Thoricourt. Een leuk kiezelpad liet ons uit het dorp verdwijnen. De "Chemin Royal" nam het over en liet ons onverhard genieten van een volgende bospassage (Bois de la Provision). Verharde wegen leidden ons via Fouleng terug naar Gondregnies. Via een leuke trappenpassage bereikten we de hoger gelegen controle. De ook al kleine controle zat overvol met wandelaars. Het was wringen om onze vierde stempel af te halen.

Snel trok ik me opnieuw op gang voor het laatste stuk. Terug over het karrenspoor vond ik opnieuw de splitsing waar ik rechtdoor trok. Verharde wegen stuurden me naar het bois de Silly. Een leuke passage door het bos leidde ons naar een heuvelrug. Boven kregen we nog de keuze natuur of verhard. Ik koos natuurlijk natuur en een heerlijk éénmanspad zette me in dalende lijn af op 100m van de startzaal. In de overvolle startzaal liet ik mijn boekje afstemplen na een genietbare wintertocht in een mild winterzonnetje.